Gerçekten de bir tercüme problemi var, yani isimlerin tercüme edildiğini, ilaveten Îsâ Aleyhisselâmın Yunanca konuşmadığı (Grekçe) gerçeğini lütfen unutmayalım. Paraklet’in okunuşunun öyle veya böyle olmanın ötesinde (her iki mana da Peygamberimiz (sav)’e bakmaktadır esasında), Îsâ (as) ne dediği önemli, çünkü Îsâ (as) ne Yunanca ne de İngilizce ne de Türkçe konuştu, Onun lisânı İbraniceydi.

ika râvilere muhâlefetin bir çeşidi de kelimenin yazılışı (hattı) bozulmaksızın nokta veya harekelerinin değiştirilmesi ve böylece başka bir kelime haline getirilmesidir. Bu tür değişiklik çoğunlukla metinde bazen da seneddeki isimlerde görülür. Kelimesi nokta değişikliğine uğramış hadise Musahhaf hadis denir.

Nasıl ki hayat bu kâinattan süzülmüş bir özü, hulâsadır. Şuur ve his dahi hayattan süzülmüş, hayatın bir hulâsasıdır. Akıl dahi şuurdan ve histen süzülmüş, şuurun bir hulâsasıdır. Ve ruh dahi hayatın hâlis ve sâfî bir cevheri ve sâbit ve müstakil zâtıdır. Bunun gibi Fahr-i Kâinat (asm)'ın hayatı dahi kâinatın hayatından süzülmüş hulasatü'l hulâsa (özünün özü) dür. O'nun hayatı kâinatın hayatıdır.

Osmanlı Türkçesi; Türklerin İslam’a girdikten sonra kabul ettikleri ve kullanmaya başladıkları harfler ve İslam kültüründen beslenen kelime ve lisandan ibarettir. Kullanılan dil elbette Türkçedir, fakat Türklerin Müslüman olmakla değişen bir anlamda gelişen ve genişleyen her şeyi gibi, bundan sonra kullandıkları harfleri de Kur’an’ın harfleri olmuş ve medeniyet bunlar üzerinden teraküm, terakki ve tekemmül etmiştir.

Yüce Allah’ın insanları farklı milletler olarak yaratması top­lumsal birlik için bir tehdit midir?” “Değişik dilleri konuşmak, aynı ten ve rengi taşımamak toplumsal ayrışmanın bir ne­deni midir?” “Farklılıklar ayrışmanın bir sebebi olabilir mi?” “Bu farklılıklar bir ceza mıdır, yoksa ilahi bir lütuf mudur?” gibi birçok soru düşünceleri meşgul etmektedir.

Hat san'atı, İslâm medeniyeti çerçevesinde Arap yazısına bağlı olarak doğmuş ve gelişmiş güzel san'atlardan biridir. Arap yazısı İslâm'ın zuhuru ile sür'atli bir inkişâf devresine girmiş ve hicreti ta'kîb eden iki asır içerisinde bir taraftan bağlı bulunduğu Arap dilini ifâde edebilen bir yazı sistemi, diğer taraftan hâlâ canlılığını muhafaza eden bir san'at şubesinin ana unsuru olmuştur.

Bu içerikte, Türk-İslâm sanatlarının en zarif örneklerinden biri olan ebru sanatının tarihçesi, kullanılan malzemeleri, yapım aşamaları ve farklı ebru çeşitleri detaylı şekilde ele alınmaktadır. Geleneksel Türk ebru sanatının kültürel ve sanatsal yönü örneklerle açıklanmaktadır.

Şerefe; minarede müezzinin ezan veya salâ okumak üzere çıktığı ve minareden her yöne dönmesini sağlayan balkon şeklinde düzenlenmiş yerdir. Minare balkonu, eşik, teras manalarına da gelmektedir. Geleneksel şerefe yapımında ahşap, tuğla, taş kullanılır; mukarnas ve oyma sanatlı olup gövde, döşeme, korkuluk şeklinde üç bölümdür.

Nazar (göz değmesi) vardır ve haktır. Hayırları ve şerleri yaratan Hz. Allah nasıl ki ellerimize ve kollarımıza bir güç vermiş, dilimize bir tesir lütfetmiş, aynen öylede gözlerimize dahi bir kuvvet vermiştir. Elektriğin varlığını göremediğimiz halde tesirini ve etkisini şiddetle ve süratle hissedebiliyoruz. Nazar da (isabet-i ayn) elektrik gibi kendisini göremediğimiz halde etkisini hissettiğimiz, yanlış muhabbet ve adavet hissiyle gözlerimizden çıkan zararlı manyetik ışınların verdiği zarardır. Evet, nazar; deveyi kazana insanı mezara koyar.

İhlâs, en genel tanımıyla, yapılan ibadet ve amellerde yalnızca Allah’ın rızasını gözetmek, riya ve gösterişten uzak bir niyetle hareket etmektir.

İslam ahlakının en temel kavramlarından biri olan ihlâs, hem ibadetlerin kabulü hem de insanın manevi olgunluğu açısından hayati bir öneme sahiptir. Amelin büyüklüğünden çok, niyetin saflığına değer veren İslam anlayışında ihlâs, kulluğun özü olarak kabul edilir. Bu nedenle ihlâs, sadece bir kavram değil; aynı zamanda yaşanması gereken bir bilinç halidir.